وب سایت تخصصی دو و میدانی


+ دوهای استقامت و نیمه استقامت

دوی استقامت و نیمه استقامت

دوهای استقامت و نیمه استقامت که از  رشته­های دو و میدانی است در سطح دنیا طرفداران بسیاری دارد و ویژگی­های خاص آن باعث ده است علاقه­مندان زیادی جذب آن شوند این رته نسبت به رشته­های دیگر مزایا و برتری­هایی دارد، از جمله :

  1. گروه­های سنی مختلف می­توانند در این رشته فعالیت نمایند و از نظر سنی شرکت در این دوها محدودیتی ندارد؛ بنابراین هر کس می­تواند تمرین­های مربوط به این رشته­ها را انجام دهد و در مسابقاتی که برای گرو­های سنی خاص در نظر گرفته می­شود، شرکت نماید.
  2. شرکت افراد با سنین مختلف در این رشته باعث گسترش ورزش همگانی در سطح کشور خواهد شد که این کار گام موثری در راه فعال نمودن افراد جامعه و ایجاد نشاط و شادابی و سلامتی و بهداشت جسمی و روانی است.
  3. فعالیت در این رشته نیاز به وسایل پیچیده و گران قیمت ندارد و هر کس بدون نیاز به امکانات مختلف می­تواند به آن بپردازد.
  4. شرکت افراد جامعه در فعالیت­هایی چون دوهای استقامت و نیمه استقامت علاوه بر تأثیرات مثبت فیزیولوژیک باعث بهبود وضعیت جسمی و روانی افراد جامعه خواهد شد که در نتیجه آن میزان کارایی حرفه­ای و شغلی بهبود یافته، این کارایی بر توسعه و بهبود وضعیت اقتصادی هر کشور تأثیر می­گذارد.
  5. از دیگر ویژگی­های دوهای استقامت و نیمه استقامت این است که افراد می­توانند در هر زمان یا هر مکانی تمرین­ها و فعالیت­های مربوط به این رشته را آغاز نمایند و برای این نوع فعالیت محدودیت خاصی وجود ندارد.
  6. امروزه در سطح دنیا برای پیشگیری و حتی درمان و توانبخشی امراض مختلفی چون بیماری­های قلبی-عروقی، تنفسی و کنترل فشار خون و سطح کلسترول و قند خون و پوکی استخوان از دوهای هوازی (استقامتی) استفاده می­شود، لذا این رشته در زمینه پزشکی نیز کاربرد بسیار دارد.
  7. با توجه به گسترش " طب پیشگیری " در سطح دنیا و اهمیت این نکته که " پیشگیری قبل از درمان " یا " بهتر از درمان است " ؛ یکی از راه­های پیشگیری از انواع بیماری­ها انجام فعالیت­های ورزشی چون دویدن است که افراد جامعه می­توانند با شرکت در فعالیت­های استقامتی (هوازی) از بروز انواع بیماری­ها جلوگیری کنند.

تکنیک دوی استقامت و نیمه استقامت

در دوهای استقامت و نیمه استقامت دویدن اقتصادی (با صرفه جویی در انرژی) اهمیت ویژه­ای دارد و باید با استفاده از تکنیک صحیح و رعایت اصول بیومکانیک از انجام حرکات اضافی و غیر ضروری جلوگیری کرد.

حالت اجزای مختلف بدن در این دو چنین است:

وضعیت کلی بدن: در دوی استقامت وضعیت بدن صاف و کشیده است و در مرحله شتابگیری، بدن اندکی به سمت جلو تمایل پیدا می­کند و این تمایل بدن در دوهای نیمه استقامت نسبت به دوهای استقامت بیشتر است.

وضعیت سر. سر با بدن در خط مستقیم قرار می­گیرد و چشم­ها به سمت جلو متمرکز می­شود و مستقیماً 9 یا 10 متری جلو را نگاه می­کند. سر باید در حین دویدن صاف باشد و به سمت جلو، عقب یا طرفین خم نشود.

وضعیت دست­ها. بازوها از مفصل شانه آزاد و راحت به سمت جلو و عقب نوسان دارد. حرکت دست­ها به سمت جلو است و بازوها با حرکات منظم و هماهنگ به دویدن کمک می­کنند. عمل بازوها باید با وضعیت حرکات پا هماهنگ باشد. حرکت نوسانی سریعتر بازوها سبب حرکت سریعتر پاها می­شود؛ لذا هنگام دویدن سریع، حرکات بازوها شدید و قوی است ولی هنگام دوهای استقامت، حرکات بازوها در حد متوسط است و به حداقل می­رسد. میزان عقب بردن دست­ها در هنگام دویدن تا کنار استخوان لگن و زاویه آرنج در حدود 90 درجه است؛ در دوهای استقامت حرکت دست­ها آهسته­تر است و می­توان آنها را بیشتر در جلوی بدن به طور مایل هدایت کرد و دست­ها تا حدودی در دو طرف بدن قرار می­گیرد، ولی دوندگان نباید بخش کمربند شانه­ای خود را هنگام دویدن به طرفین حرکت دهند. کف دست­ها به سمت بدن و انگشتان به حالت نیمه بسته است؛ انگشت شست روی دومین مفصل انگشت اشاره قرار می­گیرد و به گونه­ای است که انگشت شست به طرف بالا است و این عمل به نگه داشتن بازوها در کنار بدن کمک می­کند.

وضعیت پاها. میزان بالا آمدن زانو و راندن پا به سمت جلو به مسافت مسابقه بستگی دارد؛ هر قدر مسافت مسابقه کمتر و سرعت دو بیشتر باشد، به همان نسبت میزان بالا آمدن زانو و راندن پا به سمت جلو بیشتر است و برعکس. در یک خط و راستا بودن زانوها هنگام دویدن حائز اهمیت است. در طول مرحله حرکت، با انتقال مرکز ثقل به جلوی بدن گام برداشتن شروع می شود. هنگام گام برداری به تناوب اندکی جلوتر از مرکز ثقل بدن با زمین تماس پیدا می کند و پس از تماس پای جلو با زمین، زانوی پای عقب خم می شود.  طول گامها در دوی استقامت کوتاهتر از دوی سرعت است. طول گامها باید به گونه ای باشد که انرژی کمتری مصرف شود؛ مثلاً بلند کردن بیش از حد زانو سبب اتلاف ارژی می شود. هر قدر مسافت زیادتر باشد، استقامت اهمیت بیشتری دارد، و باید با صرفه جویی در مصرف انرژی انجام شود. پای راهنما در دوهای استقامت خیلی بالا نمی آید و مرحله پرواز کوتاهتر است و طول گامها و تواتر آنها نیز کمتر است.