وب سایت تخصصی دو و میدانی


+ پرش ها

قوانین پرش طول

پرش طول
۱. نوبت انجام پرش شرکت‌کنندگان بوسيله قرعه‌کشى تعيين مى‌گردد.
۲. هنگامى که تعداد شرکت‌کنندگان بيش از ۸ نفر باشد هر شرکت‌کننده مجاز به سه ‌پرش مى‌باشد و پس از آن ۸ نفرى که بهترين پرش را انجام دهند، مى‌توانند سه پرش ديگر انجام دهند. در مورد تساوى براى نفر هشتم ورزشکارانى که به اين نحو مساوى مى‌کنند سه‌ بار ديگر پرش مى‌کنند هرگاه تعداد ۸ شرکت‌کننده و يا کمتر در مسابقه شرکت کنند هر شرکت کننده مى‌تواند شش‌بار پرش کند.
تذکر:
مقصود از حالت تساوي، پريدن مسافت‌هاى مساوى است و در اين صورت قانون ۳-۱۴۶ اعمال نمى‌شود. ۳. هنگامى که مسابقه شروع مى‌شود شرکت‌کنندگان حق استفاده از باند پرش را براى انجام تمرين ندارند.
۴. در موارد ذيل ورزشکار مرتکب خطا خواهدشد:
- در خلال پريدن و يا درحال دورخيز زمين آن طرف تخته پرش را با بخشى از بدن خود لمس نمايد.
- کنده ‌شدن از زمين خارج از تخته پرش از ابتداء خط جهش از دو طرف تخته.
- بعد از فرود، خارج شدن از چاله پرش به نحوى که محل تماس با زمين نزديکتر از نزديکترين اثر بوجودآمده در محوطه فرود به خط جهش باشد.
- بعد از کامل شدن فرود به طرف عقب گام بردارد.
- در صورتى که در هوا معلق بزند.
۵. باستثناى بند ۲ قانون ۴-۱۷۳ در صورتى که شرکت‌کننده قبل از تخته جهش پرش نمايد خطا محسوب نمى‌گردد.
۶. کليه پرش‌ها بايستى از نزديک‌ترين نقطه اثرى که در منطقه فرود در نتيجه تماس بخشى از بدن يا اعضاى شرکت‌کننده بوجود مى‌آيد تا خط پرش و يا امتداد آن اندازه‌گيرى شود.
۷. بهترين پرش از پرش‌هاى هر شرکت‌کننده، از جمله پرش‌هايى که براى حالت تساوى مقام اول انجام داده است، براى وى منظور مى‌گردد.

باند پرش
۱.حداقل طول باند پرش بايستى ۴۰ متر باشد. حداقل پهناى باند پرش بايستى ۲۲/۱ متر و حداکثر آن ۲۵/۱ متر باشد. اين مسير با خطوط سفيدى به عرض ۵۰ ميلى‌متر علامت‌گذارى مى‌شود. در صورتى که شرايط ايجاب کند حداقل طول اين مسير ۴۵ متر مى‌باشد.
۲.حداکثر شيب مجاز در عرض ۰۱/۰ متر و شيب کلى باند دورخيز نبايستى از ۰۰۱/۰ تجاوز کند.

علائم
هر ورزشکارى مى‌تواند در کنار باند دورخيز از علامتى که مورد تأئيد کميته برگزار کننده باشد و به او هنگام دورخيز يا پرش کمک کند، استفاده نمايد. وى مجاز به استفاده از گچ و يا ماده مشابه ديگرى که اثر پاک نشدنى از خود به جا بگذارد، نمى‌باشد.

تخته پرش
۱.محوطه خيز بايستى بوسيله تخته‌اى که در زمين تعبيه مى‌شود و همسطح منطقه دورخيز و منطقه فرود مى‌باشد، مشخص شده است. لبه تخته که به منطقه فرود نزديکتر است خط خيز يا پرش ناميده مى‌شود. بلافاصله آن سوى خط خيز تخته‌اى از جنس ماده نرم پلاستيکى يا ماده مناسب ديگرى که در صورت خطا اثر پاى ورزشکار بر آن نقش مى‌بندد، قرار داده مى‌شود. در صورتيکه امکان نصب وسايل فوق وجود نداشته باشد روش ذيل اتخاذ مى‌گردد: بلافاصله پس از خط‌ خيز و در سراسر طول آن به عرض ۱۰۰ميلى‌متر با زاويه ۲۰ درجه نسبت به سطح افق شن يا خاک‌ نرم ريخته مى‌شود.
۲. فاصله بين تخته خيز و انتهاى چاله پرش بايستى حداقل ۱۰ متر باشد.
۳. تخته خيز بايستى در فاصله يک تا سه ‌مترى از لبه چاله پرش قرار داده شود.

ساختمان تخته پرش:
۱. تخته خيز بايستى از چوب يا جنس سخت مناسب ديگرى ساخته شود که طول آن بين ۲۲/۱-۲۱/۱ متر و عرض ۲۰۲-۱۹۸ ميلى‌متر و ضخامت آن ۱۰۰ ميلى‌متر باشد. اين تخته بايستى سفيدرنگ شود.
۲.تخته نشان‌دهنده پلاستوسين - اين تخته بايستى از جنس محکم به عرض ۱۰۲-۹۸ ميلى‌متر و طول ۲۱/۱-۲۲/۱ متر باشد. حداقل تا ۱۴ ميلى‌مترى تخته پرش بايستى با پلاستوسين يا ماده مناسب ديگر پوشيده شود. سطح آن از سطح تخته پرش با زاويه ۳۰ درجه در چهت دو و حداکثر تا ارتفاع ۷ ميلى‌متر بالاى تخته پرش بالا برده مى‌شود. تخته بايستى بلافاصله بعد از تخته‌خيز که به چاله برش نزديکتر باشد در يک قسمت جاسازى شده، نصب گردد. زمانى که تخته در محل مورد نظر جا گرفت بايستى آنقدر محکم باشد که بتواند فشار وزن پاى ورزشکار را تحمل کند. سطح تخته در زير ماده پلاستوسين بايستى از جنسى باشد که ميخ‌هاى کفش ورزشکار روى آن محکم شود و سُر نخورد. لايه پلاستوسين بايستى با غلطک يا ماله که برروى اين تخته کشيده مى‌شود، صاف مى‌شود تا اثر پاى ورزشکار بر روى آن برطرف شود.
توجه:
توصيه مى‌شود که چند تخته پلاستوسين يدکى وجود داشته باشد تا وقتى ردپا برطرف مى‌شود، تأخيرى در برگزارى مسابقه پيش نيايد.

منطقه فرود
۱.حداقل عرض منطقه فرود بايستى ۷۵/۲ متر و حداکثر آن ۳ متر است.
۲.در صورت امکان بايستى باند دورخيز طورى ساخته شود که ادامه وسط باند کاملاً برخط وسط چاله پرش منطبق گردد.
توجه:
چنانچه محور باند دورخيز با خط مرکزى منطقه فرود در يک راستا نباشد يک يا دو نوار در طول محل فرود قرار داده مى‌شود تا اين امر حاصل شود.

منطقه فرود متمرکز:
منطقه فرود بايستى با شن نرم و مرطوب پُر شود و سطح بالايى اين منطقه بايستى همسطح تخته ‌پرش باشد.

قوانین پرش سه گام

پرش سه ‌گام
۱. پرش سه‌ گام شاملى ‌لى‌لى با يک پا، يک گام و يک پرش مى‌شود.
۲. لى‌لى يا گام اول بايد بطريقى انجام گيرد که پرش‌کننده با همان پايى که عمل خيز را انجام داده بروى زمين فرود آيد و بهنگام برداشتن گام بايستى با پاى ديگر فرود آيد. چنانچه در حين پرش ورزشکارى زمين را با پاى تاب خورنده لمس کند خطا محسوب نمى‌شود.
تخته پرش:
۱. فاصله بين تخته پرش و منتهى‌اليه منطقه فرود بايستى حداقل ۲۱ متر باشد.
۲. توصيه مى‌شود که در مسابقات بين‌المللي، تخته پرش از ۱۳ متر براى مردان و ۱۱ متر براى بانوان از منتهى‌اليه نزديکتر به منطقه فرود بيشتر نباشد. براى مسابقات ديگر اين فاصله بايستى با سطح مسابقه متناسب باشد.
تذکر:
در شرايط ديگر، قوانين مربوط به پرش طول براى پرش سه‌ گام قابل اعمال است.


پرش ارتفاع

باند دورخيز و منطقه‌خيز پرش ارتفاع
حداقل طول باند پرش ۱۵ متر است در صورتيکه شرايط مساعد باشد، حداقل باند دورخيز ۲۵ متر مى‌باشد.
حداکثر شيب کلى باند پرش و منطقه خيز در جهت مرکز مانع پرش نبايد از ۲۵۰/۱ متر تجاوز کند.
منطقه خيز پرش بايستى هموار باشد و اگز از کف‌پوش‌هاى قابل حمل استفاده شود کليه قوانين مربوط به مسطح بودن منطقه خيز بايستى در مورد سطح کف‌پوش‌ها اجراء گردد.

علائم:
شرکت‌کننده مى‌تواند از علائمى که بوسيله کميته برگزارکننده مسابقه تهيه مى‌شود، بهنگام دورخيز و خيز استفاده کند. چنانچه چنين نشانه‌هايى تهيه نشوند او مى‌تواند از نوار چسبان خود استفاده کند اما حق استفاده از گچ يا ماده مشابه ديگر که اثر پاک‌نشدنى از خود به جا بگذارد، ندارد.

مانع پرش:
پايه‌هاى پرش هرنوع و يا مدل پايه‌هاى پرش در صورتيکه محکم باشند مى‌تواند مورد استفاده قرار گيرد. اين پايه‌ها بايستى داراى نگهدارنده براى مانع پرش که به پايه متصل است، باشند. اين پايه‌ها بايستى به اندازه کافى بلند باشند و از حداکثر ارتفاعى که مانع بالا برده مى‌شود ۱۰۰ ميلى‌متر (بالاتر) باشند. فاصله بين پايه‌ها نبايد از ۴ متر کمتر و از ۰۴/۴ متر بيشتر باشد.

پايک‌هاى پرش ‌ارتفاع نبايستى در خلال مسابقه تغيير جا داده شوند مگر به نظر سرداور منطقه‌خيز يا فرود نامناسب تشخيص داده شود. در چنين مواردى تغيير حاصله بايستى پس از انجام يک دور کامل پرش انجام گيرد.
مانع پرش بايستى از چوب، فلز يا جنس مناسب ديگر که به مقطع دايره شکل باشد ساخته شود. اندازه طول مانع پرش بايستى بين ۹۸/۳ تا ۰۲/۴ متر و حداکثر وزن آن دوکيلوگرم باشد. قطر مانع بين ۳۱-۲۹ ميلى‌متر است. دو پهلوى مانع بايستى طورى ساخته شود که حداقل يک سطح مقعر يا صاف ۲۰۰-۱۵۰×۳۵-۲۹ ميلى‌مترى براى قرارگرفتن روى پايه‌ها داشته باشد بخشى از مانع که روى پايه‌ها قرار مى‌گيرد بايد مسطح باشد و نبايستى با لاستيک يا ماده ديگرى که ممکن است اصطکاک بين آنها و تکيه‌گاه پايه‌ها را افزايش دهد، پوشيده شوند.
۱۸ تکيه‌گاه‌هاى مانع:
تکيه‌گاه‌ها براى مانع بايستى صاف، مسطح و مستطيل شکل و بعرض ۴۰ ميلى‌متر و طول ۶۰ ميلى‌متر باشند. تکيه‌گاه‌ها بايستى کاملاً محکم به پايه‌ها در خلال پرش ثابت شده و طولاى قرار گيرند که هرکدام روبروى پايه مقابل باشند. دو انتهاى مانع بايستى طورى بروى آن قرار گيرند که به محض کوچکترين برخورد شرکت‌کننده با مانع، مانع بطرف جلو يا عقب سقوط کند.
پايه‌ها نبايستى با لاستيک يا ماده ديگرى که اصطکاک بين آنها و سطح مانع را افزايش دهد، پوشيده شوند و يا داراى فنر باشد.
هميشه بايستى حداقل به اندازه ۱۰ ميلى‌متر بين دو انتهاى مانع و پايه‌ها فاصله وجود داشته باشد.

منطقه فرود:
اندازه منطقه فرود نبايستى کمتر از ۳×۵ متر باشد.
تذکر:
پايه‌ها و منطقه فرود بايستى طورى طرح‌ريزى شود که حداقل ۱۰۰ ميلى‌متر بين آنها فاصله باشد تا بتوان از هرگونه انتقال، تکان و حرکت تشک‌ها به پايه‌ها را که باعث لغزش و سقوط مانع مى‌گردد، جلوگيرى نمود.

 

پرش با نيزه

جعبه پرش با نيزه
پرش با استفاده از جعبه‌اى که مواد سخت مناسب ساخته شده و طورى در زمين کار گذاشته شده که لبه آن هم سطح زمين پرش باشد، انجام مى‌گيرد. طول جعبه که از کف داخلى آن اندازه‌گيرى مى‌گردد يک متر و عرض آن در لبه جلو ۶۰۰ ميلى‌متر است که بتدريج که باريک‌تر مى‌گردد در لبه انتهايى به ۱۵ سانتى‌متر مى‌رسد. طول جعبه در سطح زمين و ارتفاع ديواره جلويى براساس زاويه ۱۰۵ درجه‌اى که بين پايه و ديواره جلويى تشکيل مى‌شود، تعيين مى‌گردد ( پايه جعبه نسبت به سطح زمين شيب‌دار بوده و در محل تقاطع با لبه جلويى فاصله عمودى به عمق ۲۰ سانتى‌متر دارد( جعبه بايستى طورى ساخته شود که پهلوهاى خارجى کف شيب‌دار با صفحه انتهايى زاويه ۱۲۰ درجه بسازد. در صورتيکه جعبه از چوب ساخته شود کف آن با ورقه فلزى ۵/۲ ميلى‌متر به فاصله ۸۰۰ ميلى‌متر از لبه جلويى جعبه پوشيده مى‌شود. پايه‌ها:
از هرنوع پايه‌اى مى‌توان استفاده کرد بشرط آنکه محکم باشد. فاصله بين اين پايه‌ها و يا در صورتيکه از پايه‌هايى با بازوهاى متحرک استفاده مى‌شود نبايستى از ۳۰/۴ متر کمتر و از ۳۷/۴ متر بيشتر باشد.
مانع پرش بايستى از چوب فلز يا ماده مناسب ديگر ساخته شده باشد و بايستى داراى مقطع دايره شکل يا مدوٌر باشد.
طول ميله مانع بين ۴۸/۴ و ۵۲/۴ متر و حداکثر وزن آن ۲۵/۲ کيلوگرم مى‌باشد. ضخامت مانع بين ۳۱-۲۹ ميلى‌متر است. دو انتهاى مانع طورى ساخته مى‌شود که حداقل يک سطح مقعر يا مسطح ۲۰۰×۳۵-۲۹ ميلى‌مترى براى قرارگرفتن روى تکيه‌گاه مانع داشته باشند.
قسمتى از مانع که برروى تکيه‌گاه قرار مى‌گيرد بايستى کاملاً مسطح (صاف ) باشد و به هيچ‌وجه با لاستيک يا جنس ديگرى که سبب افزايش اصطکاک بين مانع و تکيه‌گاه‌ها شود نبايستى پوشيده شود.
تکيه‌گاه‌هاى مانع:
از ميخ‌ها يا ميله چنگک‌هايى براى نگهدارى مانع استفاده مى‌شود که نبايست فرو رفتگى يا ناهموارى داشته باشد و قطر سرتاسر آن بايستى ۱۳ ميلى‌متر باشد. اين تکيه‌گاه‌ها نبايد بيش از ۷۵ ميلى‌متر از پايه‌هاى پرش جلو بيايد. مانع پرش بايستى طورى روى آن قرار گيرد که در صورت اصابت نيزه پرش کننده يا خود پرنده به آسانى در جهت منطقه فرود به زمين سقوط نمايد.
تکيه‌گاه‌ها نبايستى با لاستيک يا هرنوع ماده ديگرى که سبب افزايش اصطکاک بين آنها و سطح ميله مانع گردد، پوشيده شود و يا از فنر درست شود.
تذکر:
جهت کاهش احتمال صدمات وارده به شرکت‌کنندگان در موقع فرود در اثر برخورد به پاى پايه‌هاى پرش، تکيه‌گاه‌هايى که مانع پرش برروى آنها قرار دارد مى‌تواند به روى بازوهاى فرعى که به پايه‌ها متصل هستند، قرار داده تا بدينوسيله بدون افزودن بطول مانع به پايه‌ها فاصله بيشترى بدهند.

نيزه‌ها
هر شرکت‌کننده مى‌تواند از نيزه خود استفاده کند. هيچ شرکت‌کننده‌اى حق استفاده از نيزه ديگر شرکت‌کننگان را ندارد مگر اينکه صاحب آن اجازه بدهد نيزه ممکن است از هرماده و يا ترکيبى از مواد مختلف ساخته شود و داراى طول‌ها و قطرهاى مختلف باشد اما بايستى سطح اصلى آن صاف باشد. نيزه ممکن است با دو لايه نوار چسبدار با ضخامت يکسان و سطح صاف پوشيده شود. اين محدوديت شامل انتهاى نيزه که با لايه‌هايى از نوار محافظ تا ارتفاع ۳۰/۰ مترى پوشيده مى‌شود، نمى‌شود اينکار براى جلوگيرى از خطر شکسته‌شدن نيزه به هنگام برخورد با جعه انجام مى‌گيرد.
محل فرود
منطقه فرود نبايستى از ۵×۵ متر کمتر باشد.