وب سایت تخصصی دو و میدانی


+ تکنیک دوی استقامت و نیمه استقامت

در دوهای استقامت و نیمه استقامت دویدن اقتصادی (با صرفه جویی در انرژی) اهمیت ویژه­ ای دارد و باید با استفاده از تکنیک صحیح و رعایت اصول بیومکانیک از انجام حرکات اضافی و غیر ضروری جلوگیری کرد.


حالت اجزای مختلف بدن در این دو چنین است:

وضعیت کلی بدن: در دوی استقامت وضعیت بدن صاف و کشیده است و در مرحله شتابگیری، بدن اندکی به سمت جلو تمایل پیدا می­کند و این تمایل بدن در دوهای نیمه استقامت نسبت به دوهای استقامت بیشتر است.

وضعیت سر. سر با بدن در خط مستقیم قرار می­ گیرد و چشم­ ها به سمت جلو متمرکز می­ شود و مستقیماً 9 یا 10 متری جلو را نگاه می­ کند. سر باید در حین دویدن صاف باشد و به سمت جلو، عقب یا طرفین خم نشود.

وضعیت دست­ها. بازوها از مفصل شانه آزاد و راحت به سمت جلو و عقب نوسان دارد. حرکت دست­ها به سمت جلو است و بازوها با حرکات منظم و هماهنگ به دویدن کمک می­ کنند. عمل بازوها باید با وضعیت حرکات پا هماهنگ باشد. حرکت نوسانی سریعتر بازوها سبب حرکت سریعتر پاها می­ شود؛ لذا هنگام دویدن سریع، حرکات بازوها شدید و قوی است ولی هنگام دوهای استقامت، حرکات بازوها در حد متوسط است و به حداقل می­ رسد. میزان عقب بردن دست­ها در هنگام دویدن تا کنار استخوان لگن و زاویه آرنج در حدود 90 درجه است؛ در دوهای استقامت حرکت دستها آهسته­ تر است و می­ توان آنها را بیشتر در جلوی بدن به طور مایل هدایت کرد و دست­ها تا حدودی در دو طرف بدن قرار می­ گیرد، ولی دوندگان نباید بخش کمربند شانه­ ای خود را هنگام دویدن به طرفین حرکت دهند. کف دست­ها به سمت بدن و انگشتان به حالت نیمه بسته است؛ انگشت شست روی دومین مفصل انگشت اشاره قرار می­ گیرد و به گونه­ ای است که انگشت شست به طرف بالا است و این عمل به نگه داشتن بازوها در کنار بدن کمک می­کند.

وضعیت پاها. میزان بالا آمدن زانو و راندن پا به سمت جلو به مسافت مسابقه بستگی دارد؛ هر قدر مسافت مسابقه کمتر و سرعت دو بیشتر باشد، به همان نسبت میزان بالا آمدن زانو و راندن پا به سمت جلو بیشتر است و برعکس. در یک خط و راستا بودن زانوها هنگام دویدن حائز اهمیت است. در طول مرحله حرکت، با انتقال مرکز ثقل به جلوی بدن گام برداشتن شروع می شود. هنگام گام برداری به تناوب اندکی جلوتر از مرکز ثقل بدن با زمین تماس پیدا می کند و پس از تماس پای جلو با زمین، زانوی پای عقب خم می شود.  طول گامها در دوی استقامت کوتاهتر از دوی سرعت است. طول گامها باید به گونه ای باشد که انرژی کمتری مصرف شود؛ مثلاً بلند کردن بیش از حد زانو سبب اتلاف ارژی می شود. هر قدر مسافت زیادتر باشد، استقامت اهمیت بیشتری دارد، و باید با صرفه جویی در مصرف انرژی انجام شود. پای راهنما در دوهای استقامت خیلی بالا نمی آید و مرحله پرواز کوتاهتر است و طول گامها و تواتر آنها نیز کمتر است.

نحوه قرار دادن پا. در دوی استقامت نسبت به دوی نیمه استقامت، کف پا کاملتر و صافتر روی زمین قرار می گیرد و دوندگان ابتدا روی قسمت سینه پا قرار می گیرند و پس از اولین تماس، وزن بدن برای لحظه ای کوتاه روی تمام کف پا قرار می گیرد و در طول مرحله اتکائی، مقداری خمیدگی در ناحیه مفصل زانو ایجاد می شود. برای اجرای حرکت مطلوب دویدن،  حالت ارتجاعی در مفصل مچ پا بسیار مهم است و با فشار پا به زمین در مرحله راندن بدن به سمت جلو، نیروی عکس العمل زمین نیز به اجرای بهتر حرکت کمک می کند و مقدار این نیرو به میزان سرعت دو و فشار پا به زمین بستگی دارد.

نویسنده : فرامرز سرداری تیکمه داش ; ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۱/٢٤
comment نظرات () لینک